کد خبر: 8565تاریخ انتشار : ۲۰:۱۰:۴۶ - دوشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۷

نتیجه‌ی حضور عاشقانه در یک باشگاه ریشه‌دار ؛ حدادیان هر روز محبوب تر از دیروز در بین هواداران نساجی

میثم کاوه (فعال رسانه ای) : «نساجی» نه تنها یک باشگاه ورزشی بلکه هویت، نماد و شناسنامه یک شهر و حتی ورزش یک استان است. حضور در تیم فوتبالش برای هر بازیکنی آرزو ، برای هر مربی یک رویا و نشستن روی سکوهای استادیوم برای تشویقش هم یک افتخار برای هوادارانش محسوب می شود. تیمی […]

نتیجه‌ی حضور عاشقانه در یک باشگاه ریشه‌دار ؛ حدادیان هر روز محبوب تر از دیروز در بین هواداران نساجی

میثم کاوه (فعال رسانه ای) : «نساجی» نه تنها یک باشگاه ورزشی بلکه هویت، نماد و شناسنامه یک شهر و حتی ورزش یک استان است. حضور در تیم فوتبالش برای هر بازیکنی آرزو ، برای هر مربی یک رویا و نشستن روی سکوهای استادیوم برای تشویقش هم یک افتخار برای هوادارانش محسوب می شود.

تیمی که ریشه در فرهنگ مردم قائم شهر دارد. بگذارید برای معرفی بهترش مثالی برای‌تان بزنم . می گویند اگر در جویبار فرزندی به دنیا بیاید پدر خانواده دست بچه را می گیرد و مستقیم او را بر روی تشک کشتی می برد. می گویند اگر در آمل به دنیا بیائید پدر خانواده فرزندش را با توپ و تور والیبال آشنا می کند ولی اینجا یعنی در قائم شهر وقتی به دنیا بیائید ، یک نساجی‌چی خواهید بود ؛ از روز تولد تا روز مرگ !

در طول تاریخ حیات نساجی ، این تیم فراز و فرودهای بسیاری داشت. روزگاری در سطح اول فوتبال کشور حریف سرسختی برای تیم های بزرگ کشور از جمله پرسپولیس و استقلال محسوب می شد و به نوعی یکی از بهترین تیم های آن زمان فوتبال ایران (دهه ۶۰ و ۷۰) به حساب می آمد. فرود نساجی هم به زمانی بر می گردد که به سطح سوم فوتبال کشور (لیگ دسته دوم) سقوط کرد ولی یادتان نرود وقتی ریشه داشته باشی ، هر چقدر هم که بر روی سرت بزنند، باز جوانه خواهی زد و دوباره به فراز می رسی! و آنجا شد که نساجی با تمام زخم‌هایش بعد از ۲۴ سال به سطح اول فوتبال کشور برگشت تا بار دیگر تیم های بزرگ فوتبال ایران روبروی حریف سرسخت و قدیمی شان قرار بگیرند.

اما برای اینکه به موضوع اصلی یادداشت بپردازیم بهتر است فلش بکی بزنیم به گذشته نه چندان دور!

در روزهایی که نساجی خود را برای لیگ برتر آماده می کرد ، هواداران این تیم دغدغه بسته شدن تیمی مناسب برای مسابقات را داشتند. دقیقاً در همین زمان بود ، فردی مازندرانی و عاشق جوانان استانش ، آستین همت را بالا زد و کمک های مالی اش را با خرید ۴۰ درصد سهام باشگاه آغاز نمود. او کسی نبود جز «رضا حدادیان» !

رضا حدادیان می توانست مانند همه ی آنهائی که روزی سهامدار نساجی بودند از همان روز اول با حضور در رسانه های مختلف به تبلیغات خودش پرداخته و در ازای هزینه هایش برای نساجی طلب زمین هائی مانند ماهفروجک را از مسئولین استان بکند اما تفاوت «رضا حدادیان» با تمام مالکین و سهامداران گذشته نساجی در یک چیز بوده و هست ؛ بی ریا و بی منت بودن!

حدادیان مالک هواپیمائی وارش ، فرزند مازندران که در حوزه اقتصادی یک افتخار برای هم استانی هایش محسوب می شود ، دغدغه آن روزهای هواداران نساجی را از بین برد و گفته می شود تا به امروز هزینه قراردادهای تمام بازیکنان نساجی را تک و تنها پرداخت کرده است تا اینگونه کنار مردم استانش بایستد و تا حدی بسیار زیادی آرامش را به آنها هدیه دهد.

در بین تمام گزینه هائی که حدادیان را به نساجی رساند ، بی شک عشق به هم استانی ها و شادی دل جوانان مازندرانی ، پررنگ تر است. نمی شود مازندرانی باشی ، اهل فوتبال باشی و نساجی و هوادارانش را دوست نداشته باشی . حدادیان عاشقانه وارد نساجی شد و تا امروز در کنار تمام نامهربانی ها این عشق را هم ثابت کرده است.

امروز با اتفاقاتی که برای باشگاه نساجی ایجاد شده است ، تمرینات تعطیل می شود ، بازیکنان ندای اعتراض سر می دهند ، مربیان لب به گلایه می گشایند، هواداران در اعتراض به عملکرد دیگر سهام دار باشگاه نساجی خواستار ورود استاندار می شوند ، اما هر روز بر محبوبیت حدادیانِ بی ریا و عاشق افزوده می شود. «حدادیان» این روزها بی شک محبوب ترین شخصیت در بین هواداران نساجی است . محبوبیتی که به دلیل عملکرد بی منت به دست آمده است. شاید آرزوی اکثر هواداران نساجی باشد که نساجی تنها یک حدادیان برای ادامه حیاتش داشته باشد ، بدون سهام دار یا شریک تجاری دیگری…!